Ucviljeni Šekspir

“Zaljubljeni Šekspir”, po motivima filmskog scenarija Marka Normana i Toma Stoparda, režija Ana Tomović, Beogradsko dramsko pozorište (koproducent Jurij Franko)

Scenski tekst predstave “Zaljubljeni Šekspir”, nastao prema motivima zavodljivog, vrcavog i višeznačnog scenarija Marka Normana i Toma Stoparda, prikazuje pozorišni i društveni život u Londonu, krajem šesnaestog veka, u vreme nastajanja “Romea i Julije”. Glavni lik je dramski pisac Vilijam Šekspir koji je u potrazi za stvaralačkom inspiracijom, a nalazi i ljubav, u Violi, prerušenoj u Tomasa Kenta, glumca u njihovoj družini. Radnja, bitno obogaćena lepršavim komičkim postupcima, razgrće pitanja odnosa između umetnosti, politike i stvarnosti, odnosno funkcija i značenja pozorišta, na društveno-političkom, ali i ličnom planu (dramaturg Periša Perišić). Šteta je što u predstavi nije dominantnije prisutan motiv kuge koja je zatvarala pozorišta u elizabetanskom vremenu, koji je više zastupljen u filmu, jer bi temu procvata teatra posle pandemije publika sada naročito prepoznala, uspostavljajući značenje istorijskog kontinuiteta epidemijskih kriza, ali i funkcije pozorišta u tom vremenu.

Predstava “Zaljubljeni Šekspir”, u režiji Ane Tomović, formalno i stilski podseća na današnje produkcije Gloub teatra u Londonu, u pogledu odsustva promišljenije estetizacije, odnosno, savremenijih rediteljskih pristupa. U ovom scenskom čitanju nema željene magije, fali razbuktanijih rešenja, muzike i mašte (koji definišu film), nedostaju opojniji prizori koji se očekuju posebno zato što predstava tematizuje teatralnost i pozorište. Nasuprot očekivanjima koja su postavili tema, ali i film, igra je preovlađujuće suva i više-manje prepuštena glumcima. Imajući u vidu da predstava traje skoro tri sata, potreban je ozbiljan napor da se ona do kraja pregura, uprkos trudu glumaca.       

Foto Dragana Udovičić

Spretnost igre pojedinih glumaca upravo je najvredniji deo ove produkcije, iako je ona u celini stilski i kvalitativno raznorodna. Luka Grbić, u ulozi Vilijama Šekspira, bez sumnje je najsvetlija tačka na sceni – on je uverljivo i višeznačno predstavio lik pisca, melanholičnog umetnika, mladića zanesenog ljubavlju, ali i pozorištem. Stanislava Nikolić, u ulozi njegove ljubljene Viole, nije mu bila odgovarajući partner, njen lik je bled i usiljen, bez potrebne suptilnosti i šarma. Aleksandar Radojičić odgovarajuće energično je predstavio Violinog nadmenog i arogantnog verenika, Lorda Veseksa koji je tretira kao robu kupljenu od njenog oca. Kita Marloua, bodrijeg i razgaljenijeg od često zamišljenog Šekspira, vešto je predstavio Stojan Đorđević. Paulina Manov takođe poletno i uverljivo igra Violinu dadilju, kao i komički efektnu pojavu jedne krezube profuknjače iz krčme. Marko Gvero je šarmantno uobličio čuvenog glumca i menadžera iz elizabetanskog vremena Džejmsa Berbidža, Andrej Šepetkovski Filipa Hensloua, a Dragana Varagić sugestivno predstavlja ledenu, krutu i autoritativnu Kraljicu Elizabetu.

Kostim Momirke Bailović je donekle ostvaren u epohi, raskošan je i bujno razmaštan, ali nije dovoljno usaglašen sa svedenijim i stilizovanijim izgledom scenskog prostora koji predstavlja drvenu pozornicu elizabetanskog vremena, dopunjenu nizom dekorativnih neonskih svetala (scenograf Aleksandar Denić). Gledalac priželjkuje i dinamiku u prostoru, promene koje bi vizuelno prodrmale scenu, u skladu sa razvojem radnje. One se ipak ne dešavaju, utapajući se tako u opštu scensku učmalost.

Ana Tasić

Kritika je objavljena u Politici 10. aprila 2022. godine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s