Fragmenti ogledala samoće

“Lounli plenet”, koncept, tekst i izvođenje Igor Koruga, Tanja Šljivar, Maja  Pelević, Dimitrije Kokanov i Olga Dimitrijević, Atelje 212

Predstava “Lounli plenet” je oblik imerzivnog performansa, čiji su izvođači autori tekstova, Igor Koruga, Tanja Šljivar, Maja Pelević, Dimitrije Kokanov i Olga Dimitrijević a delom i publika, sedam gledalaca koji prate aktere na ovom specifičnom putu suočavanja sa samoćom doba pandemije. Formalno je bliska predstavi “Kretanje” Bitef teatra, u pogledu fragmentarne strukture i izbora procesije gledalaca i izvođača koji hodaju od scene do scene, postavljenih na različitim lokacijama zgrade pozorišta, tamo Bitef teatra, a ovde Ateljea 212. U “Kretanju” igraju profesionalni glumci, dok “Lounli plenet” izvode pisci pet tekstova, autori različitih odraza i projekcija problema kojima nas je preplavila apokaliptična epidemija kovida-19. Zbog te goruće tematske važnosti, odnosno brze, pravovremene reakcije umetnika na stvarnost čudniju od distopijske mašte,  susret sa “Lounli plenetom” izaziva i snažniji doživljaj.

U pogledu upečatljivosti teksta, izdvojićemo prvi deo koji je pisao Igor Koruga, a izvodi ga Olga Dimitrijević, spretno i ubedljivo, na otvorenom prostoru bočne strane zgrade Ateljea 212, prijatnoj platformi koja bi češće mogla da se koristi kao letnja pozornica. Ovo emotivno prodorno parče predstave, naslovljeno “Moja Korona” otkriva Igorova bolno stvarna iskustva borbe sa virusom, tmurnu realnost bolnica, nespokojstvo i strahove, ali i društveno – politička značenja bolesti i imuniteta. Nakon završetka prvog dela, izvođači-vodiči nas sprovode do druge scene, u foajeu Ateljea 212, gde je takođe postavljeno sedam propisno udaljenih stolica na koje se smeštamo, ispred velikog ekrana. Ovaj naročito izražajan segment predstave se izvodi bez fizičkog prisustva izvođača, što tumačimo u metaforičkom smislu, odsustva telesne bliskosti, samoće, kao i tehnološke zamene za ljudsku blizinu, što su suštinski izazovi i imperativi ovog čudnog vremena u kome živimo. Dok na ekranu gledamo prizore iz spavaće sobe, snimke tela ispod pokrivača na krevetu, tela koje se migolji, mrda, namešta, pomerajući i gužvajući tkaninu koja ga štiti, putem zvučnika slušamo Igorov glas, misli o telu i njegovim patnjama, granicama, mogućnostima (tekst Dimitrije Kokanov). Ove scene sa izvesnim cinizmom odražavaju aspekte (ne)moći izolovanog, distanciranog, zatvorenog tela koje nosi politička značenja, tela koje je pretnja sistemu pred kolapsom.

Po završetku ove idejno vrlo inspirativne scene, u tišini se selimo u gornji foaje, gde nas vodiči prvo raspoređuju da stojimo i pratimo izvođenje teksta Tanje Šljivar, u tumačenju sugestivne Maje Pelević. Ona podseća na nekakvu nju-ejdž instruktorku, opsednutu zdravom, organskom ishranom, jednim od prioriteta ovog vremena koje zahteva rad na jačanju imuniteta tela. Tokom izvođenja sledeće scene ostajemo u istom prostoru, ali sedamo na stolice, dobijajući od izvođača Dimitrija Kokanova razne predmete, gajtane, lampe… To su simbolički parčići tehno-tela o čijem sastavljanju on pripoveda, kao mehaničkoj zameni za naša nestalna, konačna, ranjiva tela (tekst Maja Pelević). Naredni deo se ponovo odvija u donjem foajeu, bez fizički prisutnog izvođača, gde Tanja Šljivar, putem audio snimka, tumači nastavak teksta Dimitrija Kokanova, o mogućnostima i značenjima položaja tela.

Foto Atelje 212

Poslednja scena predstave se izvodi napolju, ovaj put na platou ispred glavnog ulaza u Atelje 212, gde su akteri i gledaoci poređani u jednom, zajedničkom nizu. Sva tri izvođača predstavljaju tekst Olge Dimitrijević “Lounli plenet u deset razglednica”, fragmente ogledala samoće tokom pandemije. Ovaj deo predstave je naročito zanimljiv zbog susreta sa gradom, sa slučajnim prolaznicima koji postaju neočekivani gledaoci imerzivnog teatra, igre koja se širi na ulicu utišanog grada, Beograda u nadrealnoj borbi sa virusom.

“Lounli plenet” se završava simbolički efektnim činom. Svi dobijamo čašice rakije koje ispijamo u ime zdravlja i opstanka, zaokružujući tako ovaj put, predstavu ili ritual tokom kojeg smo ispili i značajne doze nade. Jer, pozorište je od svog nastanka prostor zajedništva koje uliva nadu i utehu, nasušno potrebne u ovakvim vremenima. Zato je nedvosmisleno važno da ono dokaže i pokaže svoju žilavost, da pronađe načine opstanka, poput ovog, sa deset maskiranih i distanciranih učesnika koji održavaju plamen u tami.

Ana Tasić

Kritika je objavljena u Politici 28.7.2020.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s