Neprohodna groteskna odiseja

„Pet života pretužnog Milutina“, tekst Milena Marković, režija Aleksandra Milavić Dejvis, Atelje 212

Foto Atelje 212

 

Komad „Pet života pretužnog Milutina“ Milene Marković je bajkovita i poetska groteska koja u fragmentima iscrtava put protagoniste Milutina, kroz različite oblike, vreme i društvene okolnosti. Tekst ima izvesne poetske kvalitete, upečatljiv stil pripovedanja, ali je dramski nemoćan, scenski sputavajući. U njemu nema opipljivijeg sukoba, niti čvršće idejne vodilje koja bi stvorila stabilnu dramsku osnovu. Isuviše je razuđen, ima previše likova koji kroz njega protrčavaju, što je za pozorište u ovom slučaju vrlo nezahvalno. Takođe, komad je ponekada prekomerno vulgaran i odbojno telesan, ali i neprohodno hermetičan. U njemu povremeno zaigraju izazovne misli o tamnom vilajetu balkanske istorije, nasilnom patrijarhatu, razornoj ljudskoj animalnosti, gruboj vladavini sile. No, suštinski se može reći da je on u pozorišnom smislu teško upotrebljiv, samodovoljno je polje igre forme i stila, koji koče razvijanje jasnijeg smisla. Kao takav, ovaj komad je, da se metaforički izrazimo, živo blato koje bezobzirno guta napore stvaralaca predstave. U vezi sa time, treba posebno pohvaliti autorski tim predstave, učesnike nemoguće misije, koji su sa izuzetnom ozbiljnošću i posvećenošću pristupili scenskom tumačenju ove samoljubive psihodelične odiseje.

Rediteljka Aleksandra Milavić Dejvis je scensku radnju vodila kako tekst nameće, stilizovano, groteskno, ritualno. Dizajn predstave je vrlo maštovit, elegantan, svedeno  funkcionalan. Minimalistička scenografija Jasmine Holbus, stilizovano utvrđena od delimično prozirne, mobilne konstrukcije koju osvetljavaju neonska svetla, nenametljivo prati promene radnje. Kostimi Marie Marković Milojev su diskretno razmaštani, suptilno glamurozni, eklektično kičasti. Muzička pratnja kompozitora Vladimira Pejkovića odgovarajuće upotpunjuje upečatljivu atmosferu košmarnog odmotavanja radnje. Sa desne strane scene se nalazi svojevrstan DJ-pult na kome se glumci smenjuju, određujući muzičko vođstvo igre, povremeno nalik rejvu, kolektivnom ritualu, hipnotičkom iskustvu.

Glumci Uroš Jakovljević, Miodrag Dragičević, Jovana Gavrilović, Tamara Dragičević, Ivan Mihailović, Ana Mandić, Mladen Sovilj i Jovana Stojiljković,  posvećeno igraju mnoštvo likova, povezanih mističnim rogom koji nosi večnu dušu, nekakvim maglovitim simbolom besmrtnosti. Iz scene u scenu preuzimaju različita obličja, ljudska, ali i životinjska. U tome povremeno menjaju i stilove igre, od infantilnog do autoritativnog, kao i nijanse u preovlađujuće teatralizovanim postavkama likova. Često uronjeni u magluštinu arhetipske tame, glumci su se trudili da ožive ovaj groteskni košmar istorije, pozornicu ogoljene telesnosti, brutalnog nasilja koje proždire ljudskost. Uprkos zaista hvale vrednim naporima cele ekipe predstave da udahne scenski život u scenski beživotan tekst, predstava „Pet života pretužnog Milutina“ je ostala neprohodna za gledaoca. Pokušaji da se poetske vrednosti komada prevedu u delotvoran teatar nažalost nisu uspeli.

Ana Tasić

Kritika je objavljena u Politici 12.6.2018.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s