Deca u ratu sa roditeljima

„Ljubav, ljubav, ljubav“, tekst Majk Bartlet, režija Alisa Stojanović, Atelje 212

Savremena komična drama Majka Bartleta „Ljubav, ljubav, ljubav“ (2010) napisana je u najboljoj tradiciji britanske drame „stanja nacije“ (state-of-the-nation play), dela Arnolda Veskera, Dejvida Hera, Hauarda Brentona. Poput njih, Bartlet je dao izazovno tumačenje društveno-političkih promena u poslednjim decenijama, u raskošnom epsko-dramskom obliku. Događaji se protežu na četiri decenije, kroz tri dela drame, iscrtavajući životne okolnosti Sandre i Keneta, od upoznavanja krajem šezdesetih godina, preko tinejdžerstva njihove dece Džejmija i Rouz, do današnjeg vremena.

Promene u njihovim ličnim i porodičnim odnosima odražavaju društveno-političke lomove, otvarajući pri tome i teme straha od starenja, individualizma i pobune, kao i posledica osvojenih društvenih sloboda. Iz osnovnog sukoba u Bartletovoj inspirativno polemičkoj drami, konflikta između roditelja i dece, rađa se niz provokativnih teza. Između ostalog se postavlja mišljenje da su deca bejbibumera drastično konzervativnija, kruća i nesposobnija od njihovih roditelja, kao i to da su liberalni aktivisti šezdesetih godina izdali svet za koji su se navodno borili, zadovoljavajući samo sopstveni konformizam. Tipična je u tom smislu jedna od Rouzinih kritičkih tvrdnji, upućena njenim roditeljima: „Niste vi promenili svet. Kupili ste ga, privatizovali.“

Izbor postavljanja ovog Bartletovog komada na scenu Ateljea 212 nedvosmisleno je pohvalan, naročito zato što se prepoznaje repertoarski kontinuitet u istraživanju tema rascepa između roditelja i dece, uzroka opšte nesnađenosti generacije naslednika. Bavljenje odnosima između konzervativizma jednih i liberalizma drugih, i obrnuto, važne su teme i u predstavama „Deca radosti“ i „Pijani“.

Šteta je što je Bartletov tekst daleko najsuperiorniji sastojak predstave Alise Stojanović. Pored odsustva jasnije rediteljske ideje vodilje, njen osnovni problem je stilska i kvalitativna neujednačenost igre glumaca. Tihomir Stanić je najodmerenije predstavio Keneta u različitim životnim dobima. U šezdesetim godinama je nonšalantno zavodljiv, ležerno liberalan, za razliku od njegovog uštogljenog brata Henrija (Uroš Jakovljević). U drugom delu je Kenet uverljivo odgovorniji i ozbiljniji, dok je našem vremenu žovijalniji, spreman za novi početak. Dara Džokić je u prvom delu Sandru prikazala previše napadno i površno, ona je kliše zarozane hipikinje na vinu i marihuani, sa zveckajućim narukvicama i maramom oko glave. U drugoj slici, iz vremena početka devedesetih godina, Džokićeva je znatno ubedljivija, kao nezadovoljna, razočarana Sandra. U trećem delu je ona samouverena i puna života, ali joj glumica tu daje karikaturalne crte, udaljavajući je od stvarnosti. To je čini manje dramski sugestivnom, a više komički pitkijom.

Foto Atelje 212

U predstavljanju likova njihove dece, nije jasno zašto ih igraju različiti glumci u drugom i trećem delu. Taj izbor je zbunjujuć i nedosledan, naročito zato što roditelje igraju isti glumci. Neuklopljenog Džejmija koji beži u svoj svet muzike i kompjutera predstavljaju Filip Hajduković i Dejan Dedić, bez posebne aromatičnosti ili suptilnosti. Iva Ilinčić kao šesnaestogodišnja Rouz je stvorila jednoznačan, pojednostavljen lik odlučne, prgave, suicidalne tinejdžerke. U smislu jednoznačnosti, u predstavi je još veći problem sa tridesetsedmogodišnjom Rouz koju igra Radmila Tomović. Ona je stereotipno predstavljena kao luzerka, samica i nesrećna violinkstkinja. Najviše smeta njen preupadljivo ekscentričan imidž, tirkizni karmin uklopljen sa bojama pramenova kose i patikama, koji definiše njenu ofucanu pojavu (kostimografija Jelisaveta Tatić Čuturilo). To je kliše koji banalizuje značenja teksta drame.

U dizajnu scene, preovlađujuće bezlično određenom raznobojnim roletnama koje se podižu sa protokom vremena, najzanimljivija je postavka makete televizijskog ekrana (scenograf Darko Nedeljković). U njoj se menjaju fotografije koje ilustruju društvene okolnosti, na primer proteste na ulicama Londona u devedesetim godinama, u saglasju sa zvucima protesta u pozadini.

Iako se radnja predstave dešava u Engleskoj, lične i političke okolnosti su vrlo bliske našim životima. Stvarnost globalnog se potvrđuje u podudaranju sa lokalnim, o čemu svedoči i savremena evropska dramaturgija.

Ana Tasić

Tekst je objavljen u Politici, 24.4.2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s