Totalna umetnička dela

14. Beogradski festival igre

Polje savremenog plesa je često interdisciplinarno i multimedijalno. Na njemu se uobičajeno ukrštaju balet, dramski teatar, performans, novi cirkus i film. Tako je i ove godine slučaj sa produkcijama na Beogradskom festivalu igre. Predstave „Dobri pasoši, loši pasoši“ Helene Valdman iz Berlina i „Betroffenheit“ kanadskih autora Kristal Pajta i Džonatona Janga su reprezentativne u tom smislu. Obe su konceptualna dela sa društveno izrazito važnim idejama vodiljama, a plesna umetnost je samo jedan od elemenata u složenoj značenjskoj i formalnoj strukturi predstava.

„Dobri pasoši, loši pasoši“ se bave ukidanjem sloboda, ograničavanjem kretanja određenim nacijama, kao posledice političkih odluka. Koreografkinja Helena Valdman svestrano problematizuje značenja dobrih i loših pasoša, odnosno dobrih i loših nacija, rušeći stereoetipe zapadnih društava. Na početku predstave tridesetak izvođača čine jedno homogeno telo, sa simboličkim značenjem da su svi ljudi suštinski ravnopravni. Sa postavljanjem političkih pitanja postepeno dolazi do njihove simboličke podele na dve grupe, baletskih igrača i akrobata. Slede kratke scene igrane jezikom plesa i novog cirkusa. One odražavaju bolno prepoznatljive situacije prelaska granica i birokratskog terora u aplicikacijama za vize. A podeljenost na vlasnike takozvanih dobrih i loših pasoša je metafora globalne političke podeljenosti, sukoba raspirivanih na nacionalnim osnovama.

„Betroffenheit“, photo Press

Interdisciplinarna je i predstava „Betroffenheit“, čiji naslov na nemačkom jeziku označava „stanje šoka“. Jezikom plesa, performansa, teatra i filma autori istražuju posledice doživljaja trauma, izazove suočavanja sa nagomilanim bolom. Ova zaista izuzetna dvosatna produkcija je podeljena u dva dela. Prvi je stilizovaniji, filmičniji, stilski raznovrsniji, dok je drugi svedeniji, nežniji, iskreniji, u skladu sa promenama stanja svesti protagoniste.  Šest igrača oblikuje različite aspekte i faze borbe sa sobom, iskušenja uma u susretu sa sopstvenim slabostima. Vođeni repetativnim i hipnotičkim tekstom Džonatana Janga i minimalistički izražajnom koreografijom Kristal Pajta, izvođači precizno i spretno grade totalno umetničko delo, u Vagnerovom značenju pojma. Bol je na sceni preveden u vrhunski estetizovan doživljaj koji dovodi do prevazilaženja slabosti, oslobođenja patnje.

Ana Tasić

Tekst je emitovan u emisiji Kulturni centar, RTS 2, 12.4.2017. (43. min)

http://www.rts.rs/page/tv/ci/story/18/rts-2/2697238/kulturni-centar.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s